Sunday, 18 September 2011

တံတား

ေမေမေရ ဖုန္းလာတယ္၊ ေမေမေရ ဖုန္းလာတယ္ ေမေမေရ . . .
သိပ္ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ သားကေလးေတြရဲ႔ အသံေပါ့။ အႀကီးေလး တစ္လွည့္၊ အငယ္ေလး တစ္လွည့္ အဲဒီ အသံေလးေတြကအားမာန္ေတြ၊ သတၲိေတြကို ေပးတယ္၊ ဘ၀ကို ရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆုိင္တဲ့ စြမ္းအားေတြ ေပးတယ္။ ပူျပင္း ေလာင္ၿမိဳက္တဲ့ ေသာကေတြကို တဒဂၤ ေမ့ေလ်ာ့ေစတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေမာေမာ သူတုိ႔ေလးေတြ အသံၾကားရတာနဲ႔ အရာရာက ၿငိမ္းခ်မ္း ေအးျမသြားေတာ့တာပဲ။

၀န္ထမ္း ေလာကရဲ႔ ႀကီးႏုိင္ ငယ္ညႇင္းမႈေတြ၊ သမာမႈေတြ၊ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈေတြ၊ မ်က္ႏွာႀကီးရာ ဟင္းဖတ္ပါမႈေတြ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ရင္ဆုိင္ႀကံဳေတြ႔ ပါ၀င္ ပတ္သက္ေနရတဲ့ ကြၽန္မအတြက္ သားေတြရဲ႔ အသံက တပ္လွန္႔ ႏႈိးေဆာ္ေနတာပဲ။ မဟုတ္မခံစိတ္ မွန္တယ္ ထင္ရင္ အေလွ်ာ့မေပး စိတ္ေတြက အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစတယ္။ ဖုန္းႀကိဳးက တစ္ဆင့္ စီးဆင္း လာတတ္တဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာ ကိစၥေတြကို ရင္ဆုိင္ေက်ာ္လႊား ႏုိင္တာ သည္းခံ ေျဖေလွ်ာ့ လုိက္ႏုိင္တာ တည္ၿငိမ္ ေအး ခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းႏုိင္ခဲ့တာ သားတုိ႔ရဲ႕ အျပစ္ကင္းတဲ့ အသံေလးနဲ႔ သတိေပးမႈေၾကာင့္ပါပဲ။

“ေမေမေရ ဖုန္းလာတယ္။ ေမေမေရ ဖုန္းလာ တယ္” အဲဒီေနာက္က ကပ္ပါ လာတဲ့ အဓိပၸာယ္က “ေမေမေရ စိတ္ေလွ်ာ့ပါ။ ေမေမေရ မန္းမန္းဆာတယ္။ ေမေမေရ ေက်ာင္းလ ေမေမေရ ေသနတ္ ၀ယ္ေပးပါ ေမေမေရ” မိဘရဲ႔ ျဖည့္ဆည္းႏုိင္မႈ အတုိင္း အတာကို နားမလည္ဘဲ ပူဆာေနတဲ့ အသံေတြ၊ အဲဒီအသံ ေလးကို ၾကားလုိက္ရတုိင္း ငါ ထင္သလုိ လုပ္လို႔ မရပါလား။ ယံုၾကည္သလုိ မလုပ္သင့္ပါ လား။ အမ်ားမိုးခါး ေရေသာက္လုိ႔ သူတစ္ေယာက္တည္း မေသာက္မိတဲ့ ဘုရင္ႀကီးလုိမ်ား ျဖစ္သြားရင္ ငါ့သားေလးေတြ ကိုယ္က်ဳိး နည္းပါေပါ့။

အဲဒီအေတြးေတြနဲ႔ အပိုး က်ဳိးက်ဳိး ေနလာခဲ့တာ သားတုိ႔ တစ္သက္ပါပဲ။ ေမေမေရ ေမေမေရ ျမည္ေနတဲ့ ဖုန္းေလး ကို ေကာက္ကိုင္ၾကည့္လုိက္ ေတာ့ လန့္သြားမိတယ္။ အရင္ တုန္းကေတာ့ ဖုန္းသံ ၾကား လုိက္တာနဲ့ စိတ္ေတြ ေအးျမ လတ္ဆတ္ၿပီး လာသမွ် ျပႆနာ ရင္ဆုိင္ဖို့အသင့္ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ အခုေတာ့ ရင္ခုန္ စရာ ကြၽန္မဆီ တစ္ခါမွ မဆက္သြယ္ဖူးေပမယ့္ Ph Memory ထဲ ကြၽန္မကိုယ္တုိင္ ထည့္ထားတဲ့ အမည္တစ္ခု “ေဒၚသီတာမင္းဒင္” တဲ့။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္မကို ဆက္သြယ္လာမယ္ ဆုိတာ သိရက္နဲ႔ ရင္ခုန္ တုန္လႈပ္စိတ္ကို ထိန္းမရခ်င္။ ေခြၽးေစးေတြ စို စြတ္ေနတဲ့ လက္နဲ႔ ခလုတ္ ကေလးကို ႏွိပ္ၿပီး။
_ _ _
(၁)
“ဟယ္လုိ . . . အမိန္႔ ရွိပါရွင္”

“ခ်ဳိသဲနဲ႔ ေျပာခ်င္လို႔ပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ . . . ကြၽန္မ ခ်ဳိသဲပါ”

“ေၾသာ္ . . .ကိုယ္က ဦးသက္တင္ရဲ႔ အမ်ဳိးသမီးပါ။ အားရင္ စကားနည္းနည္း ေျပာခ်င္လုိ႔”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ အစ္မ ေျပာပါ”

“ဒီလုိလုပ္ေလ ေ၀ဇယႏၱာလမ္းOrange ေအာက္ထပ္က Moon Bakery ကို သိတယ္ မဟုတ္လား။ ေန့ခင္း တစ္နာရီတိတိ ကိုယ္အဲဒီကို ေရာက္မယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ အစ္မ။ ကြၽန္မ လာခဲ့ပါမယ္”

“OK ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

ဆရာဦးသက္တင္ရဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြကို သိခ်င္လာတဲ့ အခါ ဖုန္းနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္၊ လူကိုယ္တုိင္ အခ်ိန္မေရြး ေရာက္လာႏိုင္တယ္ဆုိတာ ကြၽန္မသိ ေနခဲ့တာပဲ။ဒါေပမယ့္ ေျဖရွင္းစရာ စကားေတြက ကြၽန္မမွာ အဆင္သင့္ ရွိမေနခ်ိန္ပါေလ။ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ရဲ႔ အလုိဆႏၵ ေျခလွမ္းေတြ ေအာက္မွာ မိန္းမသားေတြက လည္စင္း ေပးေနခဲ့ရတာ ေလာကရဲ႔ ဥပေဒ တစ္ခုပဲ ျဖစ္ေနမလား။ ကြၽန္မ အတြက္ေတာ့ ေျဖရွင္းစရာ စကားမဲ့စြာ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း “ဘူး တစ္လံုးေဆာင္ အိုေအာင္ မဆင္းရဲ” ဆုိတဲ့ စကားပံု လက္ကိုင္ ထားၿပီး အရာရာကို ဘူးခံျငင္းလုိက္႐ံုသာ။ ကဲ ဘယ္လမ္းေရြး မလဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မမွာ ေရြးစရာလမ္း မရွိပါဘူး။ ေရွာင္ေျပးရမွာပဲ။ ကမၻာဆံုးတဲ့ အထိေပါ့။ ဆရာ့ဇနီးရဲ႔ မ်က္လံုးေအာက္မွာ ထုိင္ရင္း ကြၽန္မရဲ႔ သိကၡာေတြ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေတြကို ထမ္းပိုးထားရတဲ့ စကားလံုးေတြကို ေရငံု ႏႈတ္ပိတ္ရင္း ကမၻာဆံုး ထိေအာင္ ေရွာင္ေျပး ရမွာပဲေပါ့။

ကြၽန္မတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာေတြ အျမတ္တႏိုး လုိက္နာတန္ဖိုး ထားရတ့ဲ ကံငါးပါးထဲကတစ္ပါးကို ရင္ဆုိင္ ပတ္သက္မိတဲ့ အခါ မုသာ၀ါဒကိုလည္း အလြယ္တကူ ေဖာက္ဖ်က္ရေတာ့မွာပဲ မဟုတ္လား။
ထုိင္ခံုေပၚမွာ ေခြေခါက္ႏြမ္းလ်စြာ ထုိင္ခ်ရင္း ေျဖရွင္းရမယ့္ စကားလံုးေတြကိုပဲ စဥ္းစားေနမိပါေတာ့တယ္။
_ _ _
(၂)
Moon Bakery ဆုိင္ရဲ႔ ဒန္းေပၚမွာ ထုိင္ေနတဲ့ အစ္မ ပံုစံက ပကတိ စင္ၾကယ္ေတာက္ပလ်က္ပင္။ ေအးေလ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ဆင္းရဲပါတယ္ ဆုိပါေစေပါ့။ ေငြကို ေရလုိ သံုးႏုိင္တဲ့ ဘ၀မွာ အသက္ (၄၀)ေက်ာ္ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႔ အလွကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ မခဲယဥ္းဘူး မဟုတ္လား။ နာမည္ႀကီး ဒီဇိုင္နာ တစ္ေယာက္ရဲ႔ လက္ရာလုိ႔ ထင္ရတဲ့ ၀တ္စံုက အစ္မ ကိုယ္ေပၚမွာ ပိရိေသသပ္စြာ ၀င့္ႂကြားေတာက္ပလွ်က္ . . .
“ထိုင္”

ေဘးနား လာရပ္တဲ့ စားပြဲထိုး ကေလးကို ပါးစပ္ထဲ ေတြ႔ရာ အေအးတစ္မ်ဳိး လွမ္းမွာရင္း
“အစ္မေရာက္တာ ၾကာၿပီလား”
“အင္း သိခ်င္စိတ္ ေစာေနေတာ့လည္း ေစာင့္ရတာ ၾကာတာေပါ့။ ဒီစကားေတြကို အိမ္မွာလည္း မေျပာခ်င္ဘူးေလ။ ဘာစကားမွ မေျပာခင္ တစ္ခုပဲ ႀကိဳေျပာထားရမယ္။ မိန္းမခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ အျပည့္နဲ႔ ကိုယ္တုိ႔ ေဆြးေႏြးၾက တာေပါ့”

“ရပါတယ္ အစ္မ သိခ်င္တာ ေမးပါ။ ကြၽန္မဆီကို ဖုန္းဆက္တယ္ ဆုိကတည္းက ကြၽန္မကို ေျပာစရာ တစ္ခုခုရွိမွန္း သိပါတယ္”

ကြၽန္မဘက္က စကားစကို လွစ္ဟလုိက္ေပမယ့္ အေတာ္ၾကာသည္ အထိ အစ္မဆီက ဘာစကားမွ မၾကားရ ေသး။
“ေက်ာက္ေျမာင္းတုိက္ ခန္းကို ခ်ဳိသဲတုိ့ ျပင္ေပးရတာဆုိ”

“ဟုတ္ပါတယ္ အစ္မ”

“ဘယ္သူ ၀ယ္တာလဲ။ဘယ္သူ႔နာမည္နဲ႔လဲ”

“ကိုခိုင္ႀကီး ၀ယ္တာပါ အစ္မ။ သူ႔နာမည္နဲ႔ ၀ယ္တာပါ။ ကြၽန္မတုိ႔ကInterior decoration ပဲ လုပ္ေပးရတာပါ။ အဲဒါလည္း ကုမၸဏီ တစ္ခုကို အျပတ္ အပ္လုိက္တာပါ။ ကြၽန္မတုိ႔က လုိခ်င္တဲ့ပံုစံ ႀကီး ၾကပ္ေပး႐ံုပါပဲ”

“ဒါဆုိ ဖိုးေသာ္ရဲ႔ Case ေပါ့”

“ဟုတ္ပါတယ္ အစ္မ။ ဆရာကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း အက်ဳိးေဆာင္ ေပးရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဆရာက တစ္ဆင့္ ကြၽန္မတုိ႔က ကိုေသာ္ လုိခ်င္တဲ့ ပံုစံအတုိင္း လုပ္ေပးရတာပါ”

ေဒၚသီတာမင္းဒင္က ဆရာ့မိန္းမ ပီသစြာ စနစ္တက် အကြက္ခ် စီစဥ္ၿပီးမွ ကြၽန္မဆီ ဖုန္းဆက္တာ။ အခုဆုိ ေအာင္က ရထားေပၚမွာေလ။ လွမ္းၿပီး တုိင္ပင္ခ်ိန္ မရွိေအာင္၊ ညိႇႏိႈင္း ခ်ိန္မရေအာင္ကို အတိအက် စီစဥ္ခဲ့တာ ေနမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မက ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၿပီးသားပါ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒီလုိေတြ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္လို႔ ႀကိဳေတြးၿပီး ေၾကာက္ခဲ့၊ ႀကိဳတင္ စဥ္းစားခဲ့သူ အတြက္ လုပ္ဇာတ္ တစ္ခုက လွလွပပ ရွိေနခဲ့ၿပီးသားပါ။ ကိုယ္တုိင္ စီစဥ္ေရးသား ညႊန္ၾကားထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းမွာ ကိုယ္တုိင္ ပိပိရိရိ ပါ၀င္ကျပတတ္ဖို႔ပဲ လုိတာေလ။ကိုခိုင္ႀကီးက ကိုေသာ့္ရဲ႔ အက်ဳိးေဆာင္၊ မန္ေနဂ်ာ လည္ပင္း ဖက္ေပါင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း။ ကိုေသာ္ ဆုိတာက ကုမၸဏီ ဥကၠ႒ရဲ႔သားေလ။ အစ္မက ကိုေသာ့္ကို လံုး၀ မထိရဲသူ။ ကဲ ဒီလုိ ကိုေသာ္နဲ႔ ကိုင္ေပါက္မွလည္း ကြၽန္မတုိ႔ေရာ၊ ဆရာပါ သက္သာမွာ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မ မေပ်ာ္ဘူး။ ဒီလုိ လီဆယ္ စကားတတ္လာတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မုန္းတယ္။ အဲဒီ အမုန္းက အရွိန္ ပိုျပင္းသြားတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ အစ္မက ႏႈတ္ခမ္းတစ္ဖက္ တြန္႔ၿပီး ေလွာင္ရယ္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ လိုက္တာကိုး။

“ဟုတ္ရဲ႔လား ခ်ဳိသဲရယ္။ မင္းတုိ႔ဆရာကTwist ေတြ သိပ္မ်ားတာ။ ကိုယ္က ခ်ဳိသဲရဲ႔ အမ်ဳိးသား ဖိုးေအာင္ကို မေမးဘဲ ခ်ဳိသဲကို ေမးတာက မိန္းမ ခ်င္းကိုယ္ခ်င္း စာႏုိင္မွာပါလုိ႔ တြက္မိလို႔။ ဒါေပမယ့္ ခ်ဳိသဲက ဖိုးေအာင္လုိ လူမ်ဳိး ရထားေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကိုယ္ခ်င္း စာတတ္မယ္ မထင္ဘူး”
“ခ်ဳိသဲနဲ႔ ဖိုးေအာင္ အခုလုိ တက္ညီလက္ညီ လုပ္ေနတာေတြ အလုပ္ကိစၥက လြဲၿပီး ဖိုးေအာင္မွာ အ႐ႈပ္အရွင္း မရွိတာေတြ၊ အင္း ကိုယ္ ခ်ဳိသဲကို သိပ္အားက်တာ။ ကိုယ္က အိမ္တြင္းပုန္း လုပ္ခဲ့ေတာ့ မင္းတုိ႔ ဆရာကို လိုက္လို႔ မမီေတာ့ဘူး”

“ကိုယ္ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ ထပ္ေမးမယ္ေနာ္။ ေက်ာက္ေျမာင္း အခန္းက ေကာင္မေလးက မင္းဆရာရဲ႔ Case မဟုတ္လား”
ေအးစက္စူးရွတဲ့ အစ္မ မ်က္၀န္းရဲ႕ ေအာက္မွာ ကြၽန္မ အသက္႐ႈဖုိ႔ ေမ့ေနတယ္။ သိသိႀကီးနဲ႔ လိမ္ညာ ကြယ္၀ွက္ရမယ့္ စကား။ ကြၽန္မရဲ႔ သိကၡာေတြ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေတြကို အရည္ ေဖ်ာ္ပစ္ရမယ့္ စကား။ အစ္မရဲ႔ ေအးစက္စိမ္းညိဳ႔ေနတဲ့ မ်က္လံုးအၾကည့္ေအာက္မွာ ကြၽန္မဒူးေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္လာခဲ့တယ္။

ကြၽန္မ အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီေလ။ ကိုယ္တုိင္လည္း အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ေယာက္ပဲ။ အိမ္ေထာင္ သည္တစ္ေယာက္ရဲ႔ အႀကီမား ဆံုးျပစ္မႈ က်ဴးလြန္သူေတြထဲမွာ အားေပး ကူညီသူ တြဲဖက္ တရားခံ အျဖစ္ ကြၽန္မ ရင္ဆုိင္ ေနရၿပီ။ ဟိုတုန္းကေတာ့ ေအာင့္ကို ကြၽန္မ ေျပာခဲ့ဖူး သား။

“ေအာင္ ကြၽန္မ စိတ္ မသန္႔ဘူးကြာ။ အဲဒီ အလုပ္ကို ျငင္းလုိက္ေလ။ ကိုနီထြန္းတုိ႔ ကိုေအာင္ေက်ာ္တုိ႔လည္း ရွိေနတာ။ တုိက္ခန္းကိစၥ သူတုိ႔ကို လႊဲေပးလုိက္ဖုိ႔ ဆရာ့ကို ေျပာလုိက္ေလ။”

“ေၾသာ္ မင္းတစ္ေယာက္ပဲ ငါ့မ်က္စိထဲ ျမင္တာ။ ငါ ဘယ္သူ႔မွ မယံုဘူး။ မင္းကိုပဲ ယံုတာလုိ႔ ေျပာေနတာ ေအာင္က ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ျငင္းရမွာလဲ။ ေနာက္ၿပီး ဒီကုမၸဏီ မွာ ဆရာက အဓိကပဲ။ ဥကၠ႒ ကလည္း သူ႔ရဲ႔သား ကိုေသာ္နဲ႔ လႊဲၿပီး တရားစခန္းပဲ ၀င္ေနတာ။ အားလံုးက ဆရာ့လက္ ဆရာ့ေျခ။ အခုပဲ ခ်ဥ္ေပါင္ ဖာလာတုိ႔ ပုိ႔တာေရာ၊ ဘိလပ္ေျမ၊ သံေခ်ာင္း သြင္းတာေရာ။ ဒါေတြက ကုမၸဏီရဲ႔ အဓိက စီးပြားေရးေတြ။ အဲဒါေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေအာင့္လက္ထဲ လဲႊေပးေနတာ။ ကိုနီထြန္းက ကားထုတ္တာပဲ သီးသန္႔ ကိုင္ရတာ။ ဆရာကMana-gement တကယ္ ေကာင္းတာ။ ကိုနီထြန္းက စက္႐ံုကို တာ၀န္ယူ၊ ကိုေအာင္ေက်ာ္က ဆရာ့ အိမ္နဲ႔ ဆရာ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ၊ ကိုေဇာ္ထြန္းက အေရာင္း ျပခန္းနဲ႔ ဘုရင့္ေနာင္က ကားပစၥည္းဆုိင္။ အခု ဆရာ့ အုိင္ဒီယာက ကိုနီထြန္း သိတဲ့ ကိစၥကို ကိုေအာင္ေက်ာ္ မသိဘူး။ကိုေအာင္ေက်ာ္သိတဲ့ ကိစၥကို ေဇာ္ထြန္းမသိဘူး။ အားလံုးကို လွလွေလး ကစားေနတာ”

ေအာင္က ကိုယ္ေရး လက္ေထာက္ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ လစာ (၅) သိန္းရတယ္။ B.E (Civil) ဆုိတဲ့ ဘဲြ႔ကိုပိုက္ၿပီး ဆရာ့ေနာက္မွာ ရပ္ရတဲ့ အတြက္ တစ္လ (၅) သိန္းဆုိ တဲ့ေငြဟာ ကြၽန္မတုိ႔ အတြက္ ႐ုန္းမထြက္ နုိင္စရာ ေငြေၾကးပါ။ B.Com ဘဲြ႔ရ ကြၽန္မ အတြက္ေတာ့ ကုမၸဏီရဲ႔ စာရင္းကိုင္ အျဖစ္နဲ႔ (၃) သိန္းရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ လစာေတြဟာ ေအာင္ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့ အေပးအယူ ကိစၥေတြကို အေျခခံခဲ့ တာပါပဲ။ တာ၀န္ရွိသည္ျဖစ္ ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ အလုိက္ သိသိ လုပ္ကိုင္ေပးမႈေတြရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ဟမ္းဖုန္း တစ္ေယာက္ တစ္လံုးစီနဲ႔ လစာ ေငြ (၈) သိန္းေပါ့။

“ကိုေသာ့္အတြက္ ကိုခိုင္ႀကီး လုပ္ေပးေနတယ္လုိ႔ပဲ ကြၽန္မ သိထားတာပါ။ အခန္း စာခ်ဳပ္ကလည္း ကိုခိုင္ႀကီး နာမည္နဲ႔ပဲ”
အေတြးစကို အစီအစဥ္ မက်စြာ ျဖတ္ရင္း လက္ရွိ အေနအထားကို မျဖစ္မေန ရင္ဆုိင္ရျပန္တယ္။
“ဘယ္လို ေသခ်ာလဲ”

“မီတာ ေလွ်ာက္ရင္ အ၀ယ္ စာခ်ဳပ္ပါ ျပရပါတယ္။ ဟိုေန႔ကပဲ မီတာေလွ်ာက္ ထားတာပါ အစ္မ”

“ဟုတ္ပါၿပီ ကိုယ္ကေတာ့ ခ်ဳိသဲဆီက ေသခ်ာတဲ့ သတင္း တစ္ခုရလာမွာပဲ ဆုိၿပီး ဆံုဖို႔ ခ်ိန္းလုိက္တာပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ ကုမၸဏီ ဥကၠ႒ရဲ႔ သားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဖိုးေသာ္ကို MD ရဲ႔ မိန္းမက မေမးသင့္ မေမးအပ္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ဳိးဆုိေတာ့လည္း ခဏေတာ့ လက္ေလွ်ာ့လုိက္ ပါ့မယ္။လံုၿခံဳတဲ့ အ၀န္းအ၀ိုင္းထဲ ေရာက္ေနတဲ့ အစတစ္စကို ဘယ္လုိ ဆဲြထုတ္ရမွန္းလည္း ကိုယ္မသိေသးဘူး”

“ကိုယ္တုိ႔ ဒီဘ၀ကို ေရာက္ဖို႔ အတြက္ မင္းဆရာေရာ ကိုယ္ပါ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစား ခဲ့ရတာ။ မင္းဆရာက ကံေကာင္းပါတယ္။ လူခ်စ္လူခင္ ေပါတယ္။ လူေတြကို အလုိက္ သိတယ္။ ကိုယ္တုိ႔ ရင္ဆုိင္ႀကံဳ ေတြ႔ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀မွာ ဒုကၡေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါေပ မယ့္ ကိုယ္ေပ်ာ္တယ္။ ခံႏုိင္ ရည္ရွိတယ္။ ကိုယ္ကခ်စ္တဲ့ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့ ဘ၀အေဖာ္ ေယာက်္ားရဲ႔ လက္ကို ၿမဲၿမဲ တဲြထားႏုိင္မွေတာ့ ဘယ္ေသာကပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ဆုိင္ရဲတာေပါ့”

“တစ္သက္လံုး တဲြမယ္လုိ႔ ထင္ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီလက္က ကိုယ့္အျပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိေနၿပီလုိ႔ သိလုိက္ရတဲ့ တုန္လႈပ္မႈနဲ႔ ေသာက ဘယ္အရာမွ လိုက္မမီႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္Thank You ပါ။ ခ်ဳိသဲလည္း ကိုယ့္ရဲ႔ အျဖစ္မ်ဳိး မႀကံဳပါေစနဲ႔လုိ႔ ကိုယ္ဆုေတာင္းေပး ပါ တယ္။ အုိေကေနာ္ ဘုိင့္ ဘိုင္”
အစ္မ ထုိင္သြားခဲ့တဲ့ ဒါန္းေလးက လႈပ္ခါ က်န္ခဲ့သလုိပဲ ကြၽန္မရင္ေတြ လႈပ္ခါက်န္ရစ္ ခ့ဲတယ္။ သီးျခားေခါင္းစဥ္ ဖြင့္ေပးခဲ့ရတဲ့ ေက်ာက္ေျမာင္း အခန္းရဲ႔ စာရင္းက တိုက္ခန္း ဖိုးမပါ ျပင္ဆင္ စရိတ္နဲ႔ ပစၥည္း ဖိုးခ်ည္းပဲ သိန္း (၂၀၀) ျပည့္ေတာ့မယ္။

“ဦးေအာင္ ယုဇနပလာဇာကို ေမေလး ေရာက္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဆုိဖာတစ္စံုနဲ႔ ထမင္းစားပဲြတစ္စံု ေရြးထားခဲ့တယ္။ ဦးေအာင္ရဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္လည္း ေပးခဲ့တယ္။ ေဆးသုတ္ၿပီးရင္ သြားသယ္ထား လုိက္ပါဦး”

“ဦးေအာင္ ဒီလာမီနိတ္ျပားေတြကို ေမေလး မႀကိဳက္ဘူး။ ပါေကးပဲ ခင္းေပးပါ။ အျပည့္ခင္းမွာေနာ္။ ေႂကြျပားကို မီးဖိုခန္း တစ္ခုပဲ ခင္းမွာ။ ဒီေထာင့္ေလး အထိ ပါေကးပဲ။ ဒီမွာ ထမင္းစား ပြဲခ်မွာဆုိေတာ့ ပါေကးမွ အဆင္ေျပမွာ”

“မခ်ဳိသဲေရ ပန္းဆိုးတန္း Sony Centre မွာ TV ေရာ DVD ေရာ Woofer ေရာ One Set ေလ Sound Box ဆုိရင္ ေသးေသးရွည္ရွည္နဲ့ ခ်စ္စရာေလး သိလား။ ေမေလးကို အဲဒါပဲ ၀ယ္ေပးေတာ့”

အဲလုိ အဲလုိနဲ႔ တက္လာတဲ့ ေဘာက္ခ်ာစာရင္းက သိန္း (၂၀၀) ျပည့္ေတာ့မွာ။ ဒန္႔သလြန္သီးလုိ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ ေကြးေကြးေလးေတြနဲ႔ ေတာက္ပ စိုလက္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံု ေကြးေကြးညြတ္ညြတ္ ႏႈတ္ခမ္းေလးတစ္စံုရဲ႔ ပိုင္ရွင္ ေမေလးက တစ္ခြန္း ေျပာလုိက္တာနဲ႔ ဆရာ ပ်ာယာခတ္ေတာ့တာပဲ။
“မင္းကြာ ေငြကိုင္ သံုးေနတာေတာင္ အျဖစ္ မရွိဘူး။ ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ကြာ၊ ေကာင္မေလး ေျပာသလုိသာလုပ္။ အလုပ္ ကိစၥ အေရးႀကီးရတဲ့ အထဲ သူက တဂ်ီဂ်ီနဲ့။ ၾကာေတာ့ စိတ္႐ႈပ္လာေရာ။ မင္းလက္ထဲ ေငြကုန္သြားရင္ လာထုတ္။ သူလိုခ်င္ရင္ ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ ရေအာင္လုပ္ေပးလိုက္”

“မင္းကြာ ဒုံးေ၀းလုိက္တာ၊ ႏွစ္ရြက္ဖြင့္ ေရခဲေသတၲာဆုိ ၿပီးတာပဲ။Sony ျဖစ္ျဖစ္၊ Panasonic ျဖစ္ျဖစ္၊Dae-woo ျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ႔ ဘာသိမွာမုိ႔လုိ႔လဲ။ လုိခ်င္တာပဲ သိတာ။ သူလုိခ်င္တာ ရေအာင္ ရွာေပးလုိက္”

ေငြဘယ္ေလာက္ ကုန္ကုန္လုိ႔ ေျပာတဲ့ဆရာရယ္။ အဲဒီစကား ေျပာရေလာက္ေအာင္ ပိုင္ႏုိင္ တတ္ကြၽမ္းတဲ့ ေမေလးရဲ႔ နည္းဗ်ဴဟာေတြရယ္။ ေမေလး စိတ္ဆိုးစရာ တစ္ကြက္ေတ႔ြတာနဲ႔ အဆူခံရ တတ္တဲ့ ေအာင္ရယ္။ ေအာင္ အဆူခံရတာနဲ႔ ေအာင္နဲ႔အတူ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရတဲ့ ကြၽန္မရယ္။
အဲဒီေနာက္မွာ တိတ္တိတ္ကေလး ကပ္ၿပီး ပါလာ တာက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ရပ္တည္ရမယ့္ ေငြေၾကး အေနအထားရယ္ေပါ့။ အဲဒါေတြ အားလံုး ေပါင္းလုိက္ ေတာ့ ကြၽန္မ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ခံယူခ်က္ေတြ ေျမာင္းထဲကို ေရာက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။

အသက္အရြယ္ ဂုဏ္သိကၡာ၊ အလုပ္အကိုင္ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခခံ မတူၾကတဲ့ မိန္းမ သံုးေယာက္ဟာ မ်ဥ္းသံုး ေၾကာင္းလုိပါပဲ။ အဲဒီ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြက မ်ဥ္းၿပိဳင္ေတြ မဟုတ္ဘဲ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ဆက္စပ္ ပတ္သက္ေနၾကတယ္။ အဲဒီမ်ဥ္းသံုးေၾကာင္းထဲမွာ ကြၽန္မရဲ႔ မ်ဥ္းက အရွည္ဆံုးမ်ဥ္းပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သိမႈ၊ မသိမႈ၊ ဒုကၡ၊ သုခေတြရဲ႔ ခံစားရာ ေဘာင္တစ္ခုကို ေက်ာ္လြန္ေနတဲ့ သာမန္ မဟုတ္တဲ့ မ်ဥ္းရွည္ဟာ ကြၽန္မပါပဲ။

ဆရာ့ဇနီးကို နီးနီးကပ္ကပ္ မဆက္ဆံ၊ မရင္းႏွီးဖူး ေပမယ့္ မိန္းမခ်င္း ထားအပ္တဲ့ အထူးသျဖင့္ အိမ္ေထာင္သည္ မိန္းမခ်င္း ေစာင့္ထိန္းသင့္တဲ့ သစၥာတရားကို ခ်ဳိးေဖာက္မိတဲ့ အျပစ္ရွိသူ တစ္ေယာက္လုိ ကြၽန္မ စိတ္ေတြ မြန္းၾကပ္ေနတယ္။
အဲဒီ ခံစားခ်က္ေတြ အတြက္ ကြၽန္မမွာ ေျဖသိမ့္စရာ မရွိဘူး။ အခုအခ်ိန္ထိ ကြၽန္မရင္ေတြ ေလးလံေနတုန္းပဲ။
_ _ _
(၃)
“ေဟး ခ်ဳိသဲတုိ႔ လာၿပီ။ သားတုိ့လည္း ပါတယ္။ ဒီမွာ လူစံုေနၿပီေနာ္ မိန္းမ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ေနာက္က်ေနတာလဲ ေအာင္ေရာ”

“ေအာင္ကေတာ့ ထံုးစံ အတုိင္း မအားဘူးေပါ့ကြာ။ ကိုယ္ အခုတေလာ စိတ္ေတြ ေလေနတာ။ မင္းတုိ့နဲ့ ေတြ႔ခ်င္ ေနတာ”

“အံမယ္ ကြယ္ရင္ေမ့၊ ေတြ႔ ေသေအာင္ခဲြၽ လာလုပ္ မေနနဲ့။ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕တည္း ေနၿပီး ဖုန္းေလးေတာင္ ဆက္ေဖာ္ မရတဲ့သူက”

“ကိုယ့္မွာ ဘာ Feelေတြ ရွိတယ္ဆုိတာ မင္းတို႔ မသိဘူး”

“ဟုတ္ပါၿပီ ဟုတ္ပါၿပီ ေျပာပါဦး ေအာင့္ကိစၥလား”

“ဟုတ္တယ္ အခုဆုိ ေအာင္က ကိုယ့္ထက္ အေရး ႀကီးတဲ့သူ ရွိေနၿပီ”

ေအာင့္ကို ခင္မင္ရင္းစြဲ ရွိ တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အံ့ၾသသြား တယ္။ ကြၽန္မကလည္း ေျပာလက္စနဲ့။
“ေအာင္က ကီပင္ ကိစၥနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနတာ။ အခုဆုိရင္ ေက်ာက္ေျမာင္း တိုက္ခန္းကိုပဲ သြားေနေတာ့တာေလ”

သူတုိ႔ ၿငိမ္သက္တိတ္ ဆိတ္သြားလုိက္တာ အသံကုန္ ေအာ္ဟစ္ ေပါက္ကြဲသြားသလုိ ပါပဲ။
“ၾကာၿပီလား”

“မင္း ဒီအတုိင္း ၿငိမ္ခံေန တာပဲလား”

“ဘယ္လုိ စီစဥ္ၾကမလဲ”

တစ္ၿပိဳင္တည္း ထြက္လာ တဲ့သူတုိ့အသံေတြကို နား ေထာင္ရင္း ကြၽန္မ ၀မ္းနည္း သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္။ တကယ္သာဆုိရင္ ကြၽန္မ ဘယ္လုိ ရင္ဆုိင္မလဲ။ ေအာင္နဲ႔ ကြၽန္မ ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးပါတယ္။
“ေအာင္ေရ ကြၽန္မတို႔ေတာ့ ဒီကိစၥကို ဆက္မလုပ္ရင္ ေကာင္းမယ္နဲ႔ တူတယ္ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ၀ဋ္လုိက္မွာလည္း ေၾကာက္တယ္။ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္သင့္ဘူးလုိ႔လည္း ထင္တယ္။ဆရာ့ မိန္းမမ်က္ႏွာေတာင္ မၾကည့္ရဲေတာ့တဲ့ အေျခအေနပဲ”
“ဟာ ခက္တာပဲ။ ဒါခ်ည္း ေျပာေနတာပဲ။ ဒီကိစၥ လုပ္ေပးရတယ္ဆုိတာ ဆရာက ေအာင္တုိ႔ အေပၚ ဘယ္ ေလာက္ ယံုၾကည္တယ္၊ အား ထားတယ္ဆုိတာ သက္ေသ ျပတာကြ။ မလိုအပ္တဲ့ အပိုေတြ ေလွ်ာက္ေတြးမေနနဲ့။ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္းပဲေတြး။ ေမေလး ကိစၥက ေအာင္တုိ႔ ျငင္းလိုက္႐ံုနဲ့ ၿပီးသြားမယ့္ ကိစၥမွ မဟုတ္တာ။ ေအး တစ္ခုပဲရွိတယ္။ အသက္ရွင္ ေနတဲ့ ကိုယ့္ထမင္းအုိး ကိုယ္ ႐ိုက္ခဲြသလုိ ျဖစ္သြားမွာပဲ”

ေအာင္က လက္ေတြ႔ ရင္ဆုိင္သူ။ ကြၽန္မက မလုိအပ္တဲ့ စိတ္ခံစားမႈကို ေရွ႔ တန္းတင္ၿပီး ျပႆနာရွာ တတ္သူပဲ ျဖစ္ေနေလေရာ့ သလား။
“သူ႔ကီပင္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ဆရာရဲ႔ ကီပင္ပါ”

“ဟာ” ဆုိတဲ့ အသံႀကီး က သံၿပိဳင္ကို ထြက္လာတာ။
“ဘာေတြလဲ ခ်ဳိသဲရယ္။ ရွင္းေအာင္ ေျပာပါဟ”

“မသိေတာ့ပါဘူးဟာ။ ကိုယ္လည္း စိတ္ညစ္တာပဲ သိတယ္။ မင္းတုိ႔နဲ့ ေတြ႔ရင္ ေလွ်ာ့ပစ္လုိက္မယ္ စိတ္ကူး ထားတာ။ အခုေတာ့ ပိုေတာင္ တင္းလာၿပီနဲ႔ တူတယ္”

“ေအးတာပဲ”

ဘာအေၾကာင္း ကိစၥကိုပဲ ေျပာေျပာ “ေအးတာပဲ” ဆုိတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ အဆံုးသတ္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႔ စကားကို ၿပံဳးလုိက္မိရင္း ဇာတ္စံုခင္းျပ လိုက္တယ္။ ကြၽန္မကိုၾကည့္ၿပီး သူတုိ႔ပါ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္သြားပံုပါပဲ။
“တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ ဟာ”

ကြၽန္မတို႔ အဖဲြ႔ထဲက စာအဖတ္ဆံုး၊ အေတြးအေခၚ အေကာင္းဆံုး၊ တည္ၿငိမ္ ေအးေဆးမႈနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွန္ ဆံုးခ်တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေတြးေတြးဆဆနဲ႔ တစ္ခုခုေျပာ ခ်င္ပံုပဲ။ ဒါေပမယ့္ အလြယ္တကူ ေျပာမထြက္ခ်င္တဲ့ ပံုနဲ႔ ကေလးေတြ ေဆာ့ေနတာကို ေငးေမာေနတယ္။
“မင္းေျပာသလုိပဲ ေစာင့္စည္း ထိန္းအပ္တဲ့ လူ႔သိကၡာ၊ လူ႔က်င့္၀တ္ေတြကို တန္ဖိုး ထားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တုိ႔က တစ္ဖက္တည္းကို မၾကည့္ဘဲ ဘက္ေပါင္းစံုကို စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္ဖုိ႔ လုိတယ္။ လူ႔ ဘ၀ဆုိတာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ျပည့္စံုတာမွ မဟုတ္တာ။ ေအာင့္ ဘက္ကၾကည့္ရင္ သူ တည္ ေဆာက္ထားတဲ့ မိသားစု ဘ၀၊ နယ္က လာကာစ ပင္ပန္း ဆင္းရဲမႈေတြ အခုမွ မင္းတုိ႔ မိသားစုေလး ေထာင္မတ္ခိုင္ၿမဲတာ။ ကေလးေတြဘက္ကို ထည့္ေတြးမယ္ဆုိရင္ အခု ရန္ကုန္ လူေနမႈ၊ ရန္ကုန္ ပညာေရးမွာ သူတုိ႔ အသားက်ေနၿပီ။ အခု အလုပ္က ႏႈတ္ထြက္ၿပီး တျခား အလုပ္ေျပာငး္မယ္ဆုိ ပါေတာ့။ တည္ၿငိမ္ လွပေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ႔ ဘ၀ကို မင္း ထည့္တြက္ရလိမ့္မယ္။ မင္းတုိ႔ ဒီတာ၀န္ကို ျငင္းလုိက္တာနဲ့ ေမေလးကိစၥ ျပတ္သြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္လမ္းစီပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားဖုိ႔ေတာ့ လိုမယ္”

“ဘာလဲ အခုမွ သ၀န္တုိ တာလား။ လူခ်င္း တူေပမယ့္ အသက္႐ႈျခင္းကြဲတယ္ ဆုိတာလား။ အသက္႐ွဴခ်င္း တူေပမယ့္ လူခ်င္း ကြဲတယ္ဆုိလားဟာ တစ္ခုခုေပါ့။ အဲဒီလုိေပါ့။ ေအာင္က သားႏွစ္ေယာက္ကို ဒီေလာက္ခ်စ္တာ။ ကိုယ္သိ ေလာက္ေတာ့ ေအာင့္မွာ မခံခ်င္ စိတ္ေတြ၊ ႀကိဳးစားခ်င္ စိတ္ေတြပဲ ရွိပါတယ္။ ၀ဋ္လိုက္မွာလည္း ေၾကာက္မေနနဲ႔”

“ေအးကြာ ကိုယ္လည္း စိတ္႐ႈပ္တာပဲ သိေတာ့တယ္။ ၀ဋ္လုိက္မွာ ေၾကာက္တယ္ဆုိ တာထက္ “ေဒၚသီတာမင္းဒင္” ေနရာမွာ ကိုယ္သာဆုိရင္ ဆုိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာ စိတ္ေပါ့။ေနာက္ၿပီး ဒီအ႐ႈပ္အေထြး ကိစၥကို ဘာလုိ႔မ်ား ပတ္သက္မိရသလဲ ေတာ္ေတာ္ စိတ္႐ႈပ္ရတာ။ တကယ္ဆုိ ဒီကိစၥကို ၀င္မပါသင့္ဘူး။ အစပိုင္းက မသိဘူး။သိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ႏႈတ္မရေတာ့ဘူး။ႏႈတ္လည္း မႏႈတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကေလးေတြ ရွိေသးတယ္ေလ။ ေဒၚသီတာမင္းဒင္ကို သြားေျပာ မယ္ဆုိပါေတာ့။ ကိုယ့္သားေတြနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ကို စေတးၿပီး သြားေျပာမယ္ ဆုိရင္ေရာ ဆရာက ျပင္ပါ့မလား။ ေနာက္ဆုတ္ မလား၊ၿငိမ္သြားမလား၊ဟင့္အင္း ကိုယ္ေတာ့ မထင္ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္မွာ မ်ဳိခ်လို႔ မရ။ ေထြးထုတ္လုိ႔ မရ အဓိက စိတ္ေလရတာ ဒါပဲေလ။ကိုယ္ ယူထားတဲ့ တာ၀န္ေတြ အမ်ားႀကီး ရေအာင္ ရွင္းထုတ္ႏုိင္တယ္”

“ဆရာတုိ႔က အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးေလ။ အဲဒီအလုပ္ အားလံုးကို ကုမၸဏီ စာရင္းစစ္ အေနနဲ႔ တာ၀န္ယူရတာဆုိ ေတာ့ ေငြကိုင္သံုးတဲ့ မန္ေနဂ်ာ ေတြနဲ့ကိုယ္နဲ့ၾကားမွာ ျပႆနာ ေတြ တစ္ေလွႀကီး။ တခ်ဳိ႔က ေပၚတင္လာညိႇတယ္။ အဲဒါ ေတြ အားလံုးကို လွလွေလး ျငင္းလုိက္ႏုိင္တယ္။ ကိုယ္တုိ့ မိသားစုအတြက္ လံုေလာက္ ျပည့္စံုတဲ့ အတုိင္းအတာ အထိ ဆရာတုိ႔က ေထာက္ပံ့ေပးထား တာေလ။ အပိုင္ မဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ခ်လက္ခ် ေနႏုိင္တဲ့ တုိက္ ခန္း၊ ဖုန္းႏွစ္လံုး၊ တစ္လ ေငြရွစ္သိန္း ေတာ္ၿပီေလ။ ကိုယ္တုိ႔ မိသားစုတစ္စုလံုး ဆရာ့ မိသားစု အေပၚမွာ သစၥာေစာင့္ သိႏုိင္ခဲ့တယ္။ ေအာင္ေရာ ကိုယ္ေရာ အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့တာပဲ။ ဘယ္အခြင့္အေရးမွ မယူဘဲ သစၥာရွိရွိ ေနႏုိင္ခဲ့တယ္။ သားေတြအေပၚ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔နဲ႔ ပံံ့ပိုးႏုိင္သလုိ ေဖေဖတို႔ ေမေမတုိ႔ သစၥာ မမဲ့ဘူးဆုိတဲ့ အေမြ လက္ေတြ႔ ခ်ျပႏုိင္ခဲ့တယ္။အဲဒီ အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္ယူတယ္၊ ေက်နပ္တယ္၊ၿပီးေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ညစ္ညစ္၊ သားေတြ အတြက္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ အားလံုးကို ျဖတ္သန္းႏိုင္တယ္။ဒီ Case မွာေတာ့ သားေတြလည္း ကိုယ့္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ လုပ္မေပးႏုိင္ ေတာ့ဘူး”စကားစံု ဖြင့္ေျပာၿပီး သက္ျပင္း အ႐ိႈက္မွာ ရင္ထဲက ခံစား ခ်က္ေတြက ေလွ်ာ့ပါးသြားသလုိပင္
“ေမ့ပစ္ထုိက္တဲ့ အတိတ္ကို
ပိုးေမြးသလုိ ေမြးျမဴေနမယ့္အစား
ထုတ္ဖယ္ ေခ်ဖ်က္ပစ္လုိက္တာက
ဘ၀အတြက္ ပီတိ သုခပါပဲ”

ႀကိဳက္လြန္းလုိ႔ အလြတ္ရေနတဲ့ ကဗ်ာေလးက ကြၽန္မအတြက္ ဘ၀ေနနည္း ဆံုးျဖတ္ေပးေန သလုိလုိ၊ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်တုိ႔စည္ အတိတ္ဟု ဆုိခဲ့ပါလွ်င္ ထုတ္ဖယ္ ေခ်ဖ်က္ပစ္လုိက္ျခင္းကသာ အေကာင္းဆံုး ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းပါပဲ။
_ _ _
(၄)
တကယ္ေတာ့ ေအာင္နဲ႔ ကြၽန္မက တံတားေလးေတြလုိပါပဲ။
ခရီးသြားေတြ လုိရာေရာက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးမယ့္ တံတား ကေလးေတြေပါ့။ဒီတံတားေလးေတြ ေပၚမွာ လူဆုိးပဲ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္၊ လူေကာင္းပဲ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္၊ သုခပဲ လာလာ၊ ဒုကၡပဲ သြားသြား တံတားေလးေတြက တာ၀န္ ေက်ရမွာပဲေပါ့။
လူေကာင္းေလွ်ာက္လုိ႔လည္း ၀မ္းမသာ၊ လူဆုိးေလွ်ာက္လုိ႔လည္း ၀မ္းမနည္းတတ္တဲ့ တံတားေလးေတြလုိ တံတား ပီသသင့္ၿပီ ထင္ပါရဲ႔။အထူးသျဖင့္ “ျမစ္ကူးေခ်ာင္းျခား”ခ်င္တဲ့ ေယာက်္ားမ်ဳိးေတြ ရွိေနသေရြ႔ ကြၽန္မတုိ႔လို တံတားေလးေတြ ရွင္သန္ေနၾကဦး မွာပါပဲ။ လုိအပ္ေနဦးမွာပါပဲ။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ေအာင္တုိ႔ ကြၽန္မတုိ႔ လုိအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္အတြက္ကို မျဖစ္မေန ၾကည့္ေနရတဲ့ အတၲသမားေတြ ရွိေနေသးသေရြ႔ တံတားေလးေတြ အသက္ ရွည္ေနၾကရဦးမွာပဲ မဟုတ္ပါလား။

အျဖဴေရာင္(ေရႊ)
(ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း ဧၿပီ ၂၀၁၀)

No comments:

Post a comment